(Digital) Nomad

Ik zit hier op het alleroostelijkste puntje van het eiland Flores, met schitterend uitzicht op het eiland Adonara. Onder de verkoelende mangroves en met de glasheldere zee aan mijn voeten kan ik hier koffie van het eiland drinken, vers en zo van de boom, en straks een bordje mie eten.  

Ik probeer niet teveel op een digital nomad te lijken

Ik ben voor het eerst in een week of twee alleen. Goran is naar zijn kampung op Adonara om familie op te zoeken, Dida is naar Maumere om haar aanstaande schoonfamilie te begroeten, en Inri is met een kennis naar het strand. 

Ik moet er weer aan wennen, in mijn eentje, en ik vind het ook fijn. We hebben een geweldige reis gehad met ons vieren. Morgen gaan we nog snorkelen en donderdag vliegen we terug naar Kupang. 

We hebben de afgelopen dagen nog twee heel bijzondere bezoeken afgelegd. We hebben de dorpen Waibao en Lewoloba opnieuw bezocht en zijn daar vergast op prachtige zang en dans. Ik ben me ervan bewust dat ik, wederom net als Kunst, even langswip, intense en betekenisvolle ontmoetingen heb met mensen, maar daarna weer wegga met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat ik hier niet meer terugkom. Ik heb hier nu immers niet echt meer iets te zoeken.

Antropologen die zich maanden of zelfs jaren achtereen laten opgaan in een gemeenschap aan de (voor hen) andere kant van de wereld. Ik heb er nooit echt toe behoord. In Zuid-Afrika was ik nog het langst: 2 x 4 maanden achter elkaar naast een groot aantal kortere veldwerkbezoeken. En ik voelde me altijd tekort schieten omdat ik niet langer bleef.

Maar ik ben daar anders over gaan denken. Waarom zou je, in theorie enkel voor onderzoeksdoeleinden (in de praktijk natuurlijk voor veel meer dan dat), je onderdompelen in een cultuur die je helemaal niet kent om die te beschrijven en te duiden voor mensen die die cultuur ook niet begrijpen? Het heeft intrinsieke waarde, ongetwijfeld, maar ik ben ervan overtuigd dat mensen uit de gemeenschap zelf dat veel beter kunnen. De implicatie daarvan is dat iedereen zich alleen nog maar met zijn eigen cultuur bezighoudt. Die implicatie staat me ook tegen. 

Met de mensen van ons team kan ik dat soort dilemma’s bespreken. Ze zijn allen academisch geschoold met academici als ouders, net als ik. We vormen samen ook een gemeenschap met gedeelde waarden, ook al stonden onze wiegen op verschillende plekken. Misschien liep het mede daardoor ook allemaal zo vlotjes deze week.